“Vergeef me als ik een cliché promoot, maar het beste van dierenarts zijn is natuurlijk dieren helpen.

Het is eindeloos lonend om de pijn van een gekwetst dier te verlichten, of om een voorheen erg zieke hond een bak met voer te zien eten, of om een kat met een voorgeschiedenis van levensbedreigende urinewegobstructie met gemak te zien plassen. (Wie kan zich voorstellen dat kattenurine iemand vreugde kan brengen?)

Ik behandel een groot aantal (ernstig) zieke dieren. Voor velen van hen is er een moment waarop men zichtbaar kan zien dat ze zich beter gaan voelen. De lente komt terug in de stap van één kat. Een voormalige ernstig slome hond lacht en kwispelt met zijn staart. Een kat wrijft tegen de voorkant van haar kooi. Een hond blaft als ze een auto de parkeerplaats op hoort rijden. Ik leef voor dat moment.

Daarnaast mag je met alle dieren knuffelen, maar vooral met heel veel puppy’s en kittens. En wie wil dat nou niet?

Wat nog meer leuk is, dat je de hele dag mag puzzelen. Het is namelijk lang niet altijd eenvoudig om een diagnose te stellen. En bij dat puzzelen hoort meestal onderzoek doen. Bloedonderzoek, een echo of röntgenfoto. Of je gaat cellen bekijken onder de microscoop. En als het te complex is mag je altijd doorsturen naar iemand die er meer van weet. Dat kan een collega in de kliniek zijn, maar kan ook zeker de specialist zijn.

En je mag met mensen werken! Is dat leuk dan? Ja zeker is dat leuk! Als je dat niet leuk vindt, dan moet je geen dierenarts worden. Die mens is namelijk verbonden met zijn huisdier. En je kan een dier helpen, maar alleen samen met de eigenaar. Een dier kan immers niet praten en door goed samen te werken met de eigenaar en je eigen kennis kom je meestal tot een diagnose en kan je gaan behandelen.

Ook kan je casual naar je werk. Geen mantelpakje of driedelig pak. Maar gewoon in je spijkerbroek en op gympen!

Omdat veel vrienden ook dierenarts zijn, kan je altijd en overal praten over vieze dingen zonder dat iemand dat vervelend vindt. Ook als je lekker zit te lunchen. “Ik had laatst een enorm abces bij een kat en daar kwam wel zo’n halve liter rood/gele vla uit!” Je kan je voorstellen dat niet al je vrienden daarna hun broodje nog kunnen opeten.

Het minst leuke van dierenarts zijn is ook duidelijk. Het is het papierwerk.

Mensen gaan er over het algemeen van uit dat het uitvoeren van euthanasieën of het geven van slecht nieuws aan eigenaren van dieren het slechtste deel van mijn werk is. Vergis je niet: ik geniet niet van deze taken. Maar in bijna alle gevallen waarin ik het uitvoer, is euthanasie de enige manier om het lijden van een dier te verlichten. Het is een manier – een heel trieste manier – om een dier en zijn gezin te helpen.

Ook klanten slecht nieuws geven is een moeilijke taak. Maar als ik het met empathie en vriendelijkheid kan doen, voel ik dat ik de situatie help. Ik creëer niet het slechte nieuws. Ik ben de bezorger, en als ik het op een goede manier bezorg, bewijs ik mensen een dienst. Mensen willen en verdienen eerlijkheid. Slecht nieuws brengen is een inherent onderdeel van mijn werk, daar kwam ik al snel achter toen ik begon met werken.

Papierwerk heeft ook een doel. Medische dossiers zijn een essentieel onderdeel van de verzorging of behandeling van elk huisdier. Het schrijven van medische dossiers is een cruciaal onderdeel van het werk. Maar het schrijven van medische dossiers, is een sleur. Het verbruikt een aanzienlijk deel van mijn werkuren. Het is gewoon werk – noodzakelijk, maar niet spannend en zeker niet leuk. Maar ik zal er mijn best voor blijven doen, omdat het mijn patiënten heel vaak helpt om op het moment te komen waarop ze glimlachen, kwispelen, eten of – ik kan niet geloven dat ik dit ga zeggen – urineren.”